Vrouwenmonologen
Lieve Mam,
Afgelopen 1,5 jaar is voor jou een turbulente periode geweest.
Je voelde je al maanden niet lekker. Na meerdere ziekenhuisopnames werd je galblaas verwijderd. Je knapte hierna weer wat op om vervolgens na een paar weken zelfs op de Intensive Care te belanden, vanwege een longontsteking en een leverabces. Wat was je ziek. En sterk als je bent, kwam je er weer bovenop. Wel kreeg je het advies om verder te herstellen in een verpleeghuis.
Rechtstreeks uit het ziekenhuis kwam je in het verpleeghuis terecht, pappa ging met je mee. Doordat jij ziek werd, was je niet meer in staat om de dementie van pappa op te vangen. Je bent al die jaren zijn vangnet geweest. Samen hebben jullie een half jaar in het verpleeghuis doorgebracht. Pappa's Alzheimer werd helder in al zijn facetten, en jij, jij werd ook nog niet gespaard. Je kreeg een paar keer een TIA, waardoor je nu een beginnende vasculaire dementie hebt.
In juni van dit jaar zijn jullie verhuisd naar een zorgcentrum in Haarlem. Niet meer terug naar Rotterdam, wel nu heel dicht bij jullie kinderen. Pappa is weer een stapje achteruit in zijn dementie, jij tracht accepteren dat hij niet meer de echtgenoot is, die je al meer dan 50 jaar kent. Er is verdriet en soms onbegrip over alles wat jullie hebben moeten loslaten. Wat zal jullie de komende jaren nog te wachten staan, vraag je je weleens af.
Het zou mooi zijn als ik je daar antwoord op kon geven, mam. Wat ik wel weet, is dat ik mijn uiterste best zal blijven doen, om deze jaren zo goed mogelijk voor jullie te laten zijn. Want van wie heb ik per slot van rekening dit "zorgen voor" zo goed geleerd? Juist, van mijn eigen moeder!
Je dochter Caroline
oktober 2011
Lieve Mam,
Afgelopen 1,5 jaar is voor jou een turbulente periode geweest.
Je voelde je al maanden niet lekker. Na meerdere ziekenhuisopnames werd je galblaas verwijderd. Je knapte hierna weer wat op om vervolgens na een paar weken zelfs op de Intensive Care te belanden, vanwege een longontsteking en een leverabces. Wat was je ziek. En sterk als je bent, kwam je er weer bovenop. Wel kreeg je het advies om verder te herstellen in een verpleeghuis.
Rechtstreeks uit het ziekenhuis kwam je in het verpleeghuis terecht, pappa ging met je mee. Doordat jij ziek werd, was je niet meer in staat om de dementie van pappa op te vangen. Je bent al die jaren zijn vangnet geweest. Samen hebben jullie een half jaar in het verpleeghuis doorgebracht. Pappa's Alzheimer werd helder in al zijn facetten, en jij, jij werd ook nog niet gespaard. Je kreeg een paar keer een TIA, waardoor je nu een beginnende vasculaire dementie hebt.
In juni van dit jaar zijn jullie verhuisd naar een zorgcentrum in Haarlem. Niet meer terug naar Rotterdam, wel nu heel dicht bij jullie kinderen. Pappa is weer een stapje achteruit in zijn dementie, jij tracht accepteren dat hij niet meer de echtgenoot is, die je al meer dan 50 jaar kent. Er is verdriet en soms onbegrip over alles wat jullie hebben moeten loslaten. Wat zal jullie de komende jaren nog te wachten staan, vraag je je weleens af.
Het zou mooi zijn als ik je daar antwoord op kon geven, mam. Wat ik wel weet, is dat ik mijn uiterste best zal blijven doen, om deze jaren zo goed mogelijk voor jullie te laten zijn. Want van wie heb ik per slot van rekening dit "zorgen voor" zo goed geleerd? Juist, van mijn eigen moeder!
Je dochter Caroline
oktober 2011